غلامعلى حداد عادل، چهره‌اى فرهنگی، فلسفى و علمىو ... بود که پس از حضور در دوره ششم مجلس شوراى اسلامى وجهه‌اى سياسى نيز بر خود گرفت تا به عنوان يک شخصيت همه فن حريف خود را مطرح کند.

وى که زمانى رئيس‌فرهنگستان زبان و ادب فارسى بود به عنوان يکى از نفر آخر منتخب مردم تهران در دوره ششم وارد مجلس شوراى اسلامى ‌شد.

در اين دوره به علت آن که جناح راست در اقليت مجلس قرار داشتند وى رياست فراکسيون اقليت را بر عهده گرفت. در ششمين دوره مجلس اقليت مجلس توانست به انحناء مختلف در مقابل خواسته‌ها و تصميم‌هاى اکثريت مانع تراشى کند، اما آن گاه که اقدام برخى از نمايندگان اقليت با خشونت همراه مى‌شد و جو مجلس را بر هم مى‌زد، حداد عادل عنوان مى‌کرد که اقدام فراکسيونى در کار نبوده است و نماينده‌ها به صورت شخصى به ابراز احساسات پرداخته‌اند.

سرانجام با پايان عمر دوره ششم، حداد عادل تقريبا با همان مقدار رايى که در آن دوره کسب کرده بود، اين بار به عنوان نفر اول تهران وارد مجلس شد. و دور هفتم در اختيار اکثريت همراه و همگام با وى قرار گرفت....و حداد عادل به عنوان اولين رئيس مجلس غير روحانى ايران انتخاب شد. اما از همان آغاز کار وى مخالفانى را از طيف اکثريت مجلس براى خود يافت.اين مخالفان گاه از روش‌هاى حداد عادل خسته بودند و گاه اظهار مى‌کردند که کاش باز يک روحانى رياست مجلس را بر عهده مى‌گرفت.

حداد عادل که به همراه چند نفر از بزرگان ديگر، واسطه‌گريش براى اجماع اصولگرايان در انتخابات رياست جمهورى به نتيجه نرسيد، خود از گزينه‌هاى کانديداهاى سايه براى اين پست بود. اما شرايط به گونه‌اى ديگر رقم خورد.