تلاطمى که بر اثر طوفان گزارش بيکر- هاملتون به جان دولت ايالات متحده افتاده و رسانه‌هاى آمريکايى آن را منعکس مى‌کنند اين است که گزارش مذکور به طور مستقيم و غيرمستقيم خواهان به رسميت شناختن قدرتى به نام ايران در منطقه خاورميانه آن هم به عنوان اولين قدرت برتر است. ظاهراً دولت بوش دوست ندارد چنين بحثی را بپذيرد. اما نه، بايد به گونه‌اى ديگر تحليل کرد؛ دولت ايالات متحده، ايران را به عنوان قدرت منطقه‌اى به رسميت شناخته است و اين را، گزارش گروه بيکر- هاملتون فرياد مى‌زند، اما آمريکا فعلاً از عنوان کردن اين بحث و علنى شدن آن هراس دارد.

زيرا چنين گواهى از طرف آمريکا بيش از هر چيز دو مسئله را در موقعيت خطرناکى قرار خواهد داد. يکى پرستيژ ايالات متحده و ديگرى اسرائيل.  

جورج بوش در مصاحبه خبرى دو روز گذشته به همراه تونى بلر، درخصوص گزارش اخير گروه بيکر و مخصوصاً بند «مذاکره با ايران بر سر عراق» عنوان کرد که اگر ايران فعاليت غنى‌ساى خود را به صورت تاييدآميزى به تعليق درآورد دولت وى حاضر خواهد شد با ايران مذاکره کند.

تحليل اظهارات بوش نشان مى‌دهد که دولت ايالات متحده حاضر به گفت‌وگو با ايرانى است که نتواند در منطقه خاورميانه حرفى براى گفتن داشته و از انرژى هسته‌اى حتى به صورت صلح‌آميز به عنوان يکى از اهرم‌هاى قدرت در وضعيت کنونى جهان برخوردار باشد.

اما خود بوش بهتر از هر کسى مى‌داند که فعلاً بازى را باخته است. حتى ياران کمکى و بازيکنان قرضى‌اش همچون انگليس و اسرائيل هم نمى‌توانند کارى را از پيش ببرند. آنها بايد اين باور قلبى خود را بر زبان بياورند که در بازى در پيش گرفته شده رقيب منطقه‌اى به نام ايران وجود دارد.

 بله آقاى بوش! درست به نتيجه رسيده‌ايد، ايران"مانع"  وجود دارد؛ هرچند سخت بودن اذعان به اين باورتان را نيز درک مى‌کنيم.